Saturday 25 July 2009

రెండు కవితలు

చాలా శతాబ్దాల క్రిందటి సంగతి- ఒకరోజున ఏథెన్స్ కి వెళ్లే రోడ్డుమీద ఇద్దరు కవులు కలిశారు. ఇద్దరూ సంతోషంగా మాట్లాడుకుంటున్నారు:

ఒక కవి రెండవవాడిని అడిగాడు- "ఈ మధ్య కాలంలో ఏమేమి కవితలు రాశావు? నీ రచనా వ్యాసంగం ఎలా సాగుతోంది" అని.

రెండవ కవి చెప్పాడు గర్వంగా- "ఇప్పుడే నేను అత్యద్భుతమైన కవితను ఒకదాన్ని రాయటం పూర్తి చేశాను- బహుశ: మన గ్రీకుభాషలో రాయబడ్డ అతి గొప్ప కవిత ఇదే అయి ఉంటుంది. మహా శక్తిసమన్వితుడైన జియుస్ కి ఆహ్వానం పల్కుతుందది."

అలా అని, అతను తన అంగరఖా జేబులోంచి ఒక కాయితాన్ని తీసి, "ఇదిగో, చూడు. నా జేబులోనే ఉన్నదది. నేను నీకు దాన్ని చదివి వినిపిస్తాను. రా, మనం ఇక్కడే, ఆ చెట్టు కింద నీడలో కూర్చుందాం" అన్నాడు.

ఆ పైన అతడు దాన్ని చదివి వినిపించాడు. చాలా పెద్ద కవిత అది.

మొదటివాడు దాన్ని శ్రధ్ధగా విని, అన్నాడు సౌహార్ద్రతతో- "ఇది నిజంగానే అద్భుతమైన కవిత! అనేక తరాల పాటు ఇది నిలచి ఉంటుంది. ఈ కవిత ద్వారా నీ ప్రజ్ఞ జగద్వితమౌతుంది" అని.

రెండవవాడు అప్పుడు ప్రసన్నంగా అడిగాడు మొదటికవిని- "ఈ మధ్య కాలంలో నువ్వేమిరాశావు?" అని.

"నేను పెద్దగా ఏమీ రాయలేదు. తోటలో ఆడుకునే ఓ పిల్లవాడిని గుర్తుచేసుకుంటూ ఊరికే ఒక ఎనిమిది లైనులు రాశానంతే." అని మొదటికవి వాటిని పాడి వినిపించాడు.

దాన్ని విని రెండవవాడు మెచ్చుకున్నాడు- "పర్లేదు, బాగానే ఉన్నది" అని.

ఆపైన వాళ్లిద్దరూ ఎవరిదారిన వాళ్లు వెళ్లారు.

ఇప్పుడు, రెండువేల సంవత్సరాల తర్వాత, మొదటి కవి రాసిన ఎనిమిది లైైన్లనీ ప్రతి నోరూ పాడుతున్నది. అందరూ వాటిని ప్రేమగా గుర్తు చేసుకుంటున్నారు.

రెండో కవిత కూడా నిలచింది- లైబ్రరీలలోను, పండితుల అలమారల్లోను అది శతాబ్దాల పాటు నిలచింది. దాన్నీ కొందరు గుర్తుంచుకున్నారు- అయితే ఎవ్వరూ దాన్ని ప్రేమించలేదు. ఎవ్వరూ దాన్ని పలకలేదు.

No comments:

Post a Comment

Creative Commons License
ద్రిమ్మరి by కొత్తపల్లి బృందం is licensed under a Creative Commons Attribution 2.5 India License