ఇద్దరు వేటగాళ్లు

వసంత ఋతువులో ఒకనాడు సంతోషమూ, దు:ఖమూ ఒక చెరువు ఒడ్డున కూర్చుని ఉన్నాయి. నిశ్శబ్ద ప్రశాంతతలీనే నీళ్లకు దగ్గరగా చేరగిలపడి, అవి మాట్లాడుకుంటున్నాయి.

ఈ భూమి మీద ఉన్న అందం గురించీ; అడవిలోనూ, కొండల్లోనూ ఉన్న అద్భుత జీవ సంపద గురించీ; ఉదయ సంధ్యలోను, సాయం సమయంలోనూ వినిపించే పాటల గురించీ మాట్లాడింది సంతోషం.
అప్పుడు దు:ఖం మాట్లాడుతూ సంతోషం చెప్పిన వాటిని అన్నింటినీ అంగీకరించింది- ఎందుకంటే కాలపు మహిమా, అందులోని అందమూ దు:ఖానికీ తెలుసు. ఇక పొలాల్లోనూ కొండల్లోనూ ఉన్న వసంతాన్ని గురించి చాలా గొప్పగా వర్ణించింది దు:ఖం.

అలా సంతోషమూ, దు:ఖమూ కలిసి చాలా సేపు మాట్లాడుకున్నాయి. అవి మాట్లాడుకున్న ప్రతి అంశంపైనా రెండూ సంపూర్ణంగా ఏకీభవించాయి.

అదే సమయానికి చెరువుకు అవతలి ఒడ్డున ఇద్దరు వేటగాళ్లు పోతూ వాటిని గమనించారు. వాళ్లు అటుకేసి చూస్తుండగా ఒక వేటగాడన్నాడు- "ఎవరయి ఉంటారు, వీళ్లిద్దరూ?" అని.

"ఇద్దరంటున్నావా!? నాకైతే ఒక్కరే కనబడుతున్నారు" అన్నాడు రెండవ వాడు.

"కానీ అక్కడ ఇద్దరు ఉన్నారు" అన్నాడు మొదటివాడు.

"నాకైతే ఒక్కరే కనబడుతున్నారక్కడ. చెరువులో కనబడుతున్న ప్రతిబింబం కూడా ఒక్కటే ఉన్నది" అన్నాడు రెండవ వాడు.

"కాదు, ఇద్దరున్నారు అక్కడ!" అన్నాడు మొదటి వాడు. "నిశ్చలంగా ఉన్న ఆ నీళ్లలో ప్రతిబింబం కూడా ఇద్దరు వ్యక్తులది".

రెండవ వాడు గట్టిగా చెప్పాడు "నేను ఒక్కరినే చూడగల్గుతున్నాను!" అని.

మొదటి వాడూ గట్టిగా చెప్పాడు "కానీ నాకైతే ఇద్దరు స్పష్టంగా కనబడుతున్నారు!" అని.

అప్పటి నుండి ఈనాటి వరకూ కూడా 'తన మిత్రుడికి ఒక వస్తువు రెండుగా కనబడుతుంద'ని వెక్కిరిస్తుంటాడు ఒక వేటగాడు.

"నా మిత్రుడికి కొంచెం చూపు సరిగా‌ ఆనదు" అంటుంటాడు రెండోవాడు.