Saturday 25 July 2009

ఋషి

ఒకప్పుడు ఒక ఋషి ఉండేవాడు. నెలకు మూడురోజులు ఆయన దగ్గర్లోనే ఉన్న నగరానికి వెళ్ళేవాడు. అక్కడ కూడళ్లలోనూ, సంతలోనూ ఆయన దానం గురించి, పంచుకోవటం గురించీ ప్రవచించేవాడు. ఆయన ధారాళంగా మాట్లాడేవాడు; అలా ఆయన ఖ్యాతి దేశమంతటా వ్యాపించింది.

ఒకనాటి సాయంత్రం ముగ్గురు వ్యక్తులు ఆయన ఆశ్రమానికి వచ్చారు. ఆయన వారిని గౌరవంగా ఆహ్వానించాడు.

వాళ్లన్నారు- "మీరు దానం గురించీ, పంచుకోవటం గురించీ ప్రవచిస్తున్నారు చాలా కాలంగా. కలిమి లేనివారితో సంపదను పంచుకొమ్మని ధనవంతులకు చెప్పేందుకు మీరు చేస్తున్న ప్రయత్నం మాకు చాలా నచ్చింది. మీ కీర్తి ప్రతిష్ఠలు మీకు కూడా చాలా సంపదను తెచ్చిపెట్టాయనటంలో మాకేమీ సందేహం లేదు. మేం అవసరంలో ఉన్నాం! -అందువల్ల మీరు మీ దగ్గరున్న సంపదను మాకు ఇచ్చేయండి, మర్యాదగా" అని.

ఋషి అన్నాడు "మిత్రులారా! నా దగ్గర వెండి బంగారాలు ఏవీ లేవు. ఈ పరుపు, ఈ చాప, నీళ్లున్న ఈ చెంబు తప్పిస్తే నావంటూ మరేవీ లేవు. మీకిష్టమైతే వాటిని తీసుకుపోండి. " అని.

అప్పుడు వాళ్లు ఆయనకేసి ఈసడింపుగా చూసి, ముఖాలు తిప్పుకుని వెనుతిరిగారు.

వాళ్లలో చివరివాడు తలుపు దగ్గర ఒక్కక్షణం ఆగి, తటపటాయించి, అన్నాడు: "మోసగాడా! కపటీ! నువ్వు ప్రవచించేదాన్నీ, బోధించే దాన్నీ నువ్వే పాటించవు?!" అని.

No comments:

Post a Comment

Creative Commons License
ద్రిమ్మరి by కొత్తపల్లి బృందం is licensed under a Creative Commons Attribution 2.5 India License